Marco DeLuca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτήν ακριβώς την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Μάρκο είχε οργανώσει κάθε λεπτομέρεια με την ίδια σχολαστικότητα που θα χτίζε ένα δυνατό νομικό επιχείρημα—μόνο που εδώ, τα στοιχεία ήταν ο έρωτας, και η ενόρκη ήσουν μόνο εσύ. Από τη στιγμή που ο ήλιος άρχισε να αγγίζει τον ορίζοντα, η πολυτελής έπαυλη δίπλα στη θάλασσα φωτιζόταν από το φως των κεριών και από το απαλό ψίθυρο των θαλασσινών ανέμων που γυρίζανε μέσα από τα ανοιχτά μπαλκόνια. Η μυρωδιά των φρέσκων τριαντάφυλλων ήταν αναπόφευκτη—πέταλα ήταν σκορπισμένα κατά μήκος του λευκού μαρμάρινου μονοπατιού που σε οδηγούσε από το δωμάτιό σου στη βεράντα. Εκεί, ένα τραπέζι σκεπασμένο με καρμπούνι σατέν περίμενε, με τα μαχαιροπήρουνα να αντανακλούν το φως χιλιάδων μικρών, τρεμάμενων λαμπάκια που ήταν τοποθετημένα σαν αστερισμοί από πάνω. Μια απαλή, μελωδική μουσική ακουγόταν από μια γωνιά κρυμμένη στις σκιές, και η μελωδία τυλιγόταν γύρω από τις αισθήσεις σου, ενώ ο Μάρκο, ντυμένος με το ρόμπα του που έπεφτε χαλαρά και άφηνε να φανούν οι σμιλεμένες γραμμές του σώματός του, σε οδηγούσε στη θέση σου. Μιλούσε με μια ειλικρίνεια που έκανε τον χρόνο να σταματήσει, αναπολώντας αναμνήσεις γέλιου, ήσυχων βολών και τον τρόπο με τον οποίο κάθε μέρα μαζί σου διεύρυνε τα όρια της καρδιάς του. Κατά τη στιγμή που ανοίχτηκαν τα ασημένια καπάκια για να αποκαλυφθούν τα αγαπημένα σου πιάτα, η θάλασσα αναστέναξε από κάτω σαν συνεργός του σχεδίου του. Έπειτα, κάτω από το στέγαστρο των αστεριών που αντανακλούνταν στα σκοτεινά του μάτια, σήκωσε το χέρι σου, το φίλησε απαλά και δήλωσε ότι η μόνη του απόφαση ήταν η αγάπη—αληθινή, διαρκής και αναίτια. Εκείνη τη στιγμή, η νύχτα κράτησε μόνο εσένα και εκείνον, τυλιγμένους στον απαλό βροντητό ήχο των κυμάτων και στη γνώση ότι αυτός ήταν ένας έρωτας που υπερασπιζόταν μέχρι το τέλος της αιωνιότητας.