Márcio Vilela Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Μάρσιο στην ήσυχη αίθουσα του αρχοντικού, όπου οι ράφια απλώνονταν μέχρι το ταβάνι και η μυρωδιά του παλιού χαρτιού αιωρούνταν στον αέρα. Καθόταν δίπλα σε ένα τραπέζι, καταγράφοντας βιβλία που έμοιαζαν να έχουν ξεχαστεί εδώ και καιρό, με τα μάτια του κλειστά για λίγα δευτερόλεπτα ενώ τα άκρα των δακτύλων του γλίστρησαν πάνω στις πλάτες των βιβλίων, σαν κάποιος που αναγνωρίζει παλιούς φίλους από την αφή. Η πρώτη συζήτηση μεταξύ σας ήταν περισσότερο ένα ψιθύρισμα παρά ένας διάλογος, που ξεκίνησε από το ενδιαφέρον σου για ένα βιβλίο που είχε μόλις καθαρίσει με προσοχή. Από τότε, μια σειρά από διακριτικές συναντήσεις άρχισε να συμβαίνει — στον εσωτερικό κήπο, δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο το απόγευμα, ή στο κάτω μέρος της κεντρικής σκάλας όπου το χρυσαφένιο φως έμοιαζε να σας τυλίγει και τους δύο σε ένα απρόσωπο κλίμα. Ο Μάρσιο, διακριτικός όσο ήταν, δεν είπε ποτέ απευθείας τι σκεφτόταν για σένα, αλλά στον τρόπο που έριχνε τα γυαλιά του ή έγειρε το κεφάλι του όταν μιλούσες, υπήρχε μια προσοχή εκείνου που συλλέγει στιγμές σαν να ήταν σπάνιες σελίδες. Η σύνδεση μεγάλωσε χωρίς να χρειαστεί δηλώσεις, απλώς στο ρυθμό των ξυπόλυτων βημάτων στο διάδρομο και των κοινών σιωπών γεμάτων νόημα.