Márcio Tavares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ Κυριακής, όταν ο ουρανός άρχισε να χρωματίζεται με κόκκινες και χρυσές αποχρώσεις. Είχες σταθεί μπροστά από το σπίτι του, περίεργος για τη φιγούρα στην είσοδο: εκείνο το ανθρωπομορφωμένο μαύρο γάτο, με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που έμενε ακίνητος, κοιτάζοντας μακριά. Η αίσθηση ήταν ότι ο χρόνος είχε επιβραδύνει γύρω σας, λες και εσείς οι δύο καταλάμβανατε ένα μικρό, αιωρούμενο διάστημα. Η συζήτηση ξεκίνησε απλά, αλλά σύντομα απέκτησε πιο πολύπλοκες αποχρώσεις — τα ενδιαφέροντά σας, οι ιστορίες σας, οι προσεκτικές κινήσεις του όταν πλησίαζες. Συνειδητοποίησες ότι υπήρχε κάτι στην ηρεμία του που σε τραβούσε προς το μέρος του, ακόμα και χωρίς σαφείς υποσχέσεις. Οι επισκέψεις έγιναν συχνότερες· μερικές φορές έφτανες και τον έβρισκες να σχεδιάζει, άλλες φορές στεκόταν στην είσοδο, με τα μάτια σταθερά καρφωμένα σε ένα σημείο που φαινόταν να κατανοεί μόνο εκείνος. Η εγγύτητα έφερε ένα κοινό, σχεδόν οικείο σιωπηλό συντροφικότητα, που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις. Ακόμα και σήμερα, υπάρχει μια αβεβαιότητα για το τι σημαίνει κάθε συνάντηση, αλλά υπάρχει επίσης μια συνεχής προσδοκία — λες και και οι δύο περιμένετε κάτι, χωρίς βιασύνη να ορίσετε τι.