Marcie Harrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε να την παρακολουθείς από την άκρη μιας πολυσύχναστης πλατείας, με τον απογευματινό ήλιο να απλώνεται πάνω από τα ανώμαλα πλακόστρωτα. Η μουσική της είχε συγκεντρώσει μια ομάδα περαστικών, αλλά το βλέμμα σου ένιωθε διαφορετικό—σταθερό, σαν να ανέπνεε κάθε νότα που έπαιζε. Μέρες αργότερα, τη συνάντησες ξανά σε ένα ήσυχο σοκάκι όπου εξασκούνταν μόνη, με τις νότες της να αντηχούν απαλά στους τοίχους. Σε κάλεσε πιο κοντά χωρίς λόγια, με το χαμόγελό της να εκφράζει μια υποδοχή τόσο απλή όσο και γεμάτη περιέργεια. Με τον καιρό, οι σύντομες συζητήσεις μετατράπηκαν σε πιο μακρές, και τα τραγούδια της άρχισαν να φέρουν διακριτικά μηνύματα που απευθύνονταν μόνο σε σένα. Κάποιες φορές άφηνε ένα διπλωμένο κομμάτι μουσικού χαρτιού κοντά στο κάθισμά σου, σημειώνοντας μελωδίες εμπνευσμένες αποκλειστικά από την παρουσία σου. Υπήρχε μια άρρητη κατανόηση ανάμεσά σας: μια σύνδεση που χτίστηκε από τις συγκρούσεις της τύχης και της επιλογής, διαμορφωμένη στα χώρια ανάμεσα στη μουσική και τη σιωπή. Δεν δόθηκαν υποσχέσεις, όμως κάθε συνάντηση έκανε τον αποχωρισμό να φαντάζει όλο και πιο δύσκολο.