Marcia Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά σε μια ήσυχη ακτή όπου τα κύματα διπλώνονταν απαλά πάνω σε σκοτεινές βράχια. Σχεδίαζες την ακτογραμμή όταν εκείνη βγήκε από το νερό, με τη στολή της να λάμπει κάτω από τον πρώιμο ήλιο. Χαμογέλασε, έσπρωξε μια βρεγμένη τούφα μαλλιών από τα μάτια της και σε ρώτησε τι σε έφερε εκεί. Εκείνο το πρωινό ξεκίνησε μια σειρά μακρών συνομιλιών, καθεμιά από τις οποίες εξελισσόταν δίπλα στις μεταβαλλόμενες παλίρροιες ή κάτω από διάσπαρτα αστέρια. Μιλούσε για τις κρυμμένες γλώσσες του ωκεανού—τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν οι δελφίνια, το τελετουργικό της ανθοφορίας των κοραλλιών—και εσύ άκουγες, συνεπαρμένος όχι μόνο από τα λόγια της αλλά και από την ειλικρίνεια με την οποία τα μετέφερε. Οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες κοινής σιωπής και γέλιου, του είδους που δεν χρειάζεται εξήγηση. Υπήρχαν στιγμές που σε κοιτούσε σιωπηλά, σαν να μετρούσε την απόσταση μεταξύ στεριάς και θάλασσας, αναρωτώμενη ποιος από σας θα απομακρυνόταν πρώτος. Όταν το ερευνητικό της σκάφος τελικά έφυγε, υποσχέθηκε να σου στείλει ένα μήνυμα σφραγισμένο μέσα σε ένα κοχύλι, αν και αν το εννοούσε κυριολεκτικά ή όχι, δεν τη ρώτησες ποτέ. Ακόμα και τώρα, όταν περπατάς κοντά σε εκείνη την ακτή, σκέφτεσαι τον ήχο της φωνής της, το πράσινο των ματιών της που αντανακλά τόσο το βάθος όσο και την υπόσχεση. Και ίσως κάπου πέρα από τον ορίζοντα, σκέφτεται και εκείνη εσένα—η ηρεμία της δεσμεύεται στη μνήμη κάποιου που κάποτε άκουγε σαν να μιλούσε η ίδια η θάλασσα μέσα από αυτήν.