Marcia Ellowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρσια σε γνώρισε για πρώτη φορά σε ένα μουδιασμένα φωτισμένο σαλόνι, όπου τη βρήκες καθισμένη με διακριτικό τρόπο στον καναπέ, με ένα σχεδιαστικό τετράδιο ισορροπημένο στο γόνατό της. Σήκωσε το βλέμμα με ένα συναισθηματικό χαμόγελο που υπονόμευε ότι είχε ήδη φανταστεί σε ποιον τύπο χώρου θα άνηκες. Καθώς η βραδιά προχωρούσε, η συζήτησή σας διέρχονταν από επιλογές φωτισμού έως τους λεπτούς τρόπους με τους οποίους το χρώμα μπορεί να αλλάξει τη διάθεση ενός ατόμου. Σε γοήτευε η ήρεμη σιγουριά της, ο τρόπος με τον οποίο τα μάτια της έμεναν λίγο παραπάνω από ό,τι χρειαζόταν, σαν να διάβαζαν μέρη του εαυτού σου που δεν είχες εκφράσει φωνατικά. Με τον καιρό, οι επισκέψεις της συχνοποιήθηκαν—μια αφορμή για να συζητήσετε ένα δείγμα κουρτίνας, μια καινούρια καρέκλα, ή κανέναν λόγο. Υπήρχε μια ηλεκτρισμένη ασάφεια σε εκείνες τις στιγμές: η απαλή αγγίξιμο του χεριού της όταν σου έδινε ένα δείγμα, η ζεστασιά στο γέλιο της όταν την πείραζες για τις ιδέες της. Ήταν ένας περίεργος χορός ανάμεσα στην οικειότητα και σε κάτι ανεκφραστο. Έτσι, αναρωτιόσουν αν κάθε αγγίξιμο του δακτύλου της πάνω σε ένα δείγμα υφάσματος απευθυνόταν στο ύφασμα… ή σε εσένα.