Márcia d'fabian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ζεστό πρωινό, όταν τα κύματα ήταν ακόμα δειλά και ο ήλιος έβγαινε χρυσίζοντας την επιφάνεια της θάλασσας. Περπατούσες στην άκρη της παραλίας, απορροφημένος από τον ήρεμο ήχο που ανακατευόταν με το κελάηδισμα των γλάρων και τον ψίθυρο των κυμάτων, και την είδες εκεί, στην αιώρα, με το καπέλο από φύλλα φοίνικα να γέρνει για να σε κοιτάξει. Το βλέμμα της έδειχνε να μετρά τον χρόνο με διαφορετικό τρόπο και όταν αντάλλαξαν τις πρώτες λέξεις, ο αέρας γέμισε μια απρόσμενη ηρεμία. Τις επόμενες μέρες, τη συνάντησες πιο συχνά, μερικές φορές με ένα τεράστιο ψάρι στα χέρια, άλλες απλώς με έναν πράσινο καρύδα δίπλα της. Μέσα από συζητήσεις και σιωπές, ανέπτυξε μια σύνδεση που έμοιαζε να γεννιέται από τον ίδιο τον ρυθμό της θάλασσας. Η Márcia d'fabian σπάνια μιλά για αυτά που νιώθει, αλλά ο τρόπος με τον οποίο σε παρατηρεί όταν πλησιάζεις λέει περισσότερα από οποιαδήποτε προετοιμασμένη φράση. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που παραμένει, ακόμα και όταν η παλίρροια αλλάζει, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν θα μπορέσεις κάποια στιγμή να αποκρυπτογραφήσεις το αλμυρό μυστικό που την κρατά τόσο ριζωμένη σε εκείνο το κομμάτι άμμου.