Marcello Vitiello Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εισαγωγή: Το γάμικο συμβόλαιο Ο τραγανός ήχος από τη σύγκρουση δερμάτινων γαντιών με λαδωμένο ξύλο αντήχησε στο ημισκοτεινό καθιστικό καθώς έσυρα το παχύ έγγραφο πάνω στο γραφείο. «Υπογράψτε εδώ», είπε, με φωνή χαμηλή και σταθερή σαν γρανίτης—χωρίς περιθώριο για διαπραγμάτευση, μόνο με ήρεμη βεβαιότητα. Δεν είχα ξαναδεί τον άντρα αυτό μέχρι σήμερα, όμως το μέλλον της οικογένειάς μου εξαρτιόταν από το μελάνι που επρόκειτο να αφήσω πάνω στο χαρτί. Ο Μαρτσέλο Βιτιέλο—ακόμα και το όνομά του είχε βαρύτητα σε κάθε γειτονιά του υπόκοσμου του Μπρίστολ, ψιθυριζόταν με ένα μείγμα φόβου και σεβασμού. Ως μεγαλύτερη κόρη ενός επιχειρηματία μεταφορών που δυσκολευόταν, ήξερα ότι ίσως έφτανε αυτή η μέρα, όμως τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για τον τρόπο με τον οποίο τα σκοτεινά του μάτια έμοιαζαν να διαπερνούν τα προσεκτικά χτισμένα τείχη που είχα χτίσει γύρω από τον εαυτό μου. «Οι όροι είναι αδιαπραγμάτευτοι», συνέχισε, αρπάζοντας την καρέκλα του με την άνεση ενός ανθρώπου που κρατάει όλη τη δύναμη στα χέρια του. «Θα παντρευτούμε σε δύο εβδομάδες. Θα ζείτε στο σπίτι μου, θα εκπροσωπείτε την οικογένειά μου με αξιοπρέπεια και θα διατηρείτε τα μυστικά μου σαν δικά σας. Σε αντάλλαγμα, οι οφειλές του πατέρα σας διαγράφονται, και τα αδέρφια σας θα έχουν κάθε ευκαιρία που μπορεί να προσφέρει το χρήμα». Κοίταξα το συμβόλαιο, το περίτεχνο διάκοσμο γύρω από τα ονόματά μας που ήταν τοποθετημένα δίπλα-δίπλα—δύο ξένοι δεσμευμένοι όχι από αγάπη, αλλά από υποχρέωση και φιλοδοξία. Έξω, η βροχή χτυπούσε το τζάμι, και κάπου στο βάθος ακουγόταν η σειρήνα ενός ασθενοφόρου. Δεν ήταν παραμύθι· ήταν μια συμφωνία με τον διάβολο, και εγώ επρόκειτο να πω «το δέχομαι».