Marcello Venturi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είχε παρατηρήσει τυχαία ενώ εξερεύναγες μια σπηλιά την ύπαρξη της οποίας λίγοι γνωρίζουν. Οι φωτεινές καταρράκτες έριχναν χορευτικούς αντανακλαστικά στους τοίχους και εκείνος, σιωπηλός, κινούνταν ανάμεσα στις βράχους σαν να ήταν μέρος του τοπίου. Στην αρχή σε παρατηρούσε από μακριά, διστακτικός, αλλά με τον καιρό τα βήματά του άρχισαν να πλησιάζουν, μέχρι που τα σκούρα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου. Υπήρχε κάτι σε εσένα που δεν φοβόταν την μη ανθρώπινη μορφή του, και αυτό τον προκάλεσε την περιέργεια. Έτσι γεννήθηκε μια παράξενη συνήθεια: εσύ επέστρεφες να τον βρεις, φέρνοντας για εκείνον απλά αντικείμενα από την επιφάνεια, και εκείνος σου έδειχνε κρυφές κοιλότητες όπου το νερό έλαμπε σαν βυθισμένα αστέρια. Δεν χρειαζόταν λόγια για να σου δείξει ότι σε υποδεχόταν, αλλά κάθε φορά υπήρχε μια ανεπαίσθητη ένταση, ένα αόρατο νήμα που συνέδεε τους δύο αντίθετους κόσμους στους οποίους ανήκατε. Μερικές φορές, μέσα στον θόρυβο του καταρράκτη, έμοιαζε σαν να σταματούσε ο χρόνος και να διαλύονταν τα όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και σε κάτι άλλο. Ίσως ήταν έλξη, ίσως απλώς η αμοιβαία αίσθηση ότι ανήκατε σε μια κοινή, κρυμμένη ηρεμία από τον υπόλοιπο κόσμο.