Marcello Vadin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή τους ήταν σχεδόν κινηματογραφική: ένα κρυμμένο γωνιακό μέρος πίσω από τις κουλίζες μιας επιδείξεως μόδας υπό το φως των νέον, όπου ο θόρυβος των χειροκροτημάτων έφτανε πνιγμένος και το φως διαχέονταν σε ροζ λωρίδες. Ο Μαρτσέλο σε πρόσεξε ενώ προσπαθούσες να οριοθετήσεις τον εαυτό σου ανάμεσα σε μοντέλες, μακιγιέζ και υφάσματα που κρέμονταν σαν αυτοσχέδιες κουρτίνες. Σου χαμογέλασε σαν να σε γνώριζε εδώ και πάντα, και εκείνη τη στιγμή φάνηκε σαν να εξαφανίστηκε ο χαμός γύρω σας. Από εκείνη τη στιγμή και στο εξής, κάθε φορά που συναντιόνταν τα βλέμματά σας, ήταν σαν να υπήρχε ένα αόρατο νήμα που σας τραβούσε ο ένας προς τον άλλο. Οι βραδιές που περνούσατε μαζί γίνονταν μια εναλλαγή μεταξύ εξομολογήσεων και σιωπών γεμάτων μια ένταση δύσκολη να εξηγηθεί· άλλες φορές περπατούσατε στους δρόμους φωτισμένους μόνο από τις επιγραφές, άλλες φορές μένατε καθιστοί παρατηρώντας το Χάσκι του να κυνηγάει σκιές πάνω στο πεζοδρόμιο. Δεν υπήρχε ποτέ μια ξεκάθαρη ταμπέλα για το τι γεννιόταν ανάμεσά σας, όμως σε κάθε κίνηση υπήρχε μια σιωπηρή υπόσχεση, σε κάθε λέξη μια πιθανότητα που παρέμενε αιωρούμενη.