Μαρσελίν Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην πρώτη σειρά ενός θεάτρου με βελούδινα κουρτίνα, με το βλέμμα σου όχι απλώς να είναι καρφωμένο στα τρικ της, αλλά να αναζητά σε κάθε κίνησή της κάτι βαθύτερο. Κάθε φορά που το μαγικό της ραβδί διαγράφει μια καμπύλη στον αέρα, αισθάνεται την προσοχή σου σαν μια ζεστή βαρύτητα, που την απομακρύνει από τη μηχανική της παράστασης και την οδηγεί σε μια άγραφη συνομιλία. Μετά την παράσταση, καθυστερήσατε στο ημισκοτεινό φως του διαδρόμου της εξόδου, και εκείνη συνειδητοποίησε ότι προχωρούσε προς εσένα προτού καν αντιληφθεί πως τα πόδια της είχαν κινηθεί. Η συνομιλία ήταν αβίαστη, διαποτισμένη από παιχνιδιάρικους γρίφους και παύσεις βαριές από ανεκφραστά νοήματα. Τις επόμενες εβδομάδες, της έστελνε αινιγματικά μηνύματα σφραγισμένα με κερί, προσκλήσεις για παραστάσεις όπου το κοινό εξαφανιζόταν μέχρι που εσύ ήσουν ο μόνος που υπήρχε στη συνείδησή της. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν οι οφθαλμαπάτες που παρουσίαζε στο κοινό ήταν απλώς αντανακλάσεις της πιο λεπτής μαγείας που ύφαινε μόνο για σένα—μια μαγεία χωρίς καπνό και καθρέφτες, που όμως ήταν ακόμα πιο δύσκολο να την πιστέψεις. Δεν έλεγε ποτέ με σαφήνεια τι ένιωθε, αφήνοντας τα λόγια της να περπατούν αθόρυβα ανάμεσα στην υπονοματική ένδειξη και την αποκάλυψη, σε μια πράξη προστασίας και ταυτόχρονα πειρασμού.