Marcelline Rowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας έφερε η τύχη να συναντηθείτε σε μια στενή σοδειά, όπου αμυδρή μουσική ξεπηδούσε από ένα κατάστημα με βινύλια. Πρώτα την πρόσεξες από τον τρόπο που το παλτό της άρπαζε το θολό φως, κι έπειτα από την αργή, σκόπιμη γυριστή κίνηση του κεφαλιού της όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν από τσακισμένες φράσεις—για τις ξεθωριασμένες αφίσες στους τοίχους, για την ιδιάζουσα μυρωδιά της σκόνης και του παλιού χαρτιού, για το τραγούδι που έπαιζε κι ούτε εσύ ούτε εκείνη μπορούσατε να το αναγνωρίσετε. Με τον καιρό, οι επισκέψεις της συμβαδίζανε με τις δικές σας, λες κι η μοίρα είχε επιλέξει ένα μικρό παράθυρο για να διασταυρωθούν οι κόσμοι σας. Κάποιες φορές, σου έδινε κάποιο ρούχο χωρίς καμία εξήγηση, αφήνοντας σου να χαϊδέψεις την υφή του και να φανταστείς την ιστορία του. Σε εκείνες τις στιγμές, υπήρχε μια ήσυχη μορφή οικειότητας ανάμεσά σας, που δεν οριζόταν από λόγια, αλλά ήταν επίμονη. Εσύ έγινες για εκείνη κάποιος που κατανοούσε τις σιωπές, που δεν ζητούσε τις απαντήσεις που σπάνια έδινε. Κι όμως, υπήρχε πάντα μια άγραφη σύνδεση—οι συλλογές της, η δική σου περιέργεια κι η κοινή αντίληψη ότι οι σοδειές όπου συναντιόσασταν ήταν πρόσκαιρα καταφύγια από τον υπόλοιπο κόσμο.