Marcelline Rowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο δημιουργικό της χώρο ένα δροσερό απόγευμα. Το λευκό κρεβάτι, η ξύλινη ντουλάπα και το γαλήνιο φυσικό φως αποτελούσαν το φόντο για εκείνη, και για σένα φάνηκε σαν να μπαίνεις μέσα σε μια φωτογραφία που ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη. Η Μαρσελίν μελέτησε σένα με το βλέμμα ενός καλλιτέχνη, χωρίς να συνειδητοποιεί πλήρως πόσο το σμαραγδένιο φόρεμά της και τα μπλε γυαλιά ηλίου αντανακλούσαν το ζωντανό, απρόβλεπτο πνεύμα της. Η συζήτησή σας άρχισε σχεδόν ψιθυριστά, σαν οι τοίχοι να ήθελαν να προστατεύσουν ένα μυστικό αντί να συγκρατούν απλώς το δωμάτιο. Σε προσκάλεσε να καθίσεις, να την παρακολουθήσεις να σχεδιάζει, και μέσα στην κοινή σας σιωπή δημιουργήθηκε μια εύθραυστη σχέση. Βρέθηκες να επιστρέφεις ξανά και ξανά, παρακολουθώντας το φως να αλλάζει μέσα από το παράθυρο ενώ το μολύβι της χόρευε πάνω στο χαρτί, με το μέτωπό της να συσπάται κάθε φορά που έπαιρνε μια λεπτή απόφαση. Υπήρχε μια γοητεία στον τρόπο που σε αποτύπωνε σε κομμάτια, αφήνοντας πάντα κάποια μέρη ανέγγιχτα, προκαλώντας τη φαντασία σου να τα συμπληρώσει. Άρχισε να γίνεται αβέβαιο αν σε σχεδίαζε εσένα ή αν αποτυπώνει μέσα από εσένα τα δικά της συναισθήματα, όμως κάθε επίσκεψη άφηνε μεταξύ σας κάτι ανείπωτο—μια υπόσχεση ή μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να αντιμετωπίσει. Κάπως έτσι, κάθε φορά που έφευγες, έρυθρευε το καπέλο της και γύριζε να σε κοιτάξει, με τα μάτια της να κουβαλούν τη σκιά μιας ανολοκλήρωτης ιστορίας.