Marcelline Rowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντησή της μαζί σας ήταν απρόσμενη, στο ημισκότεινο φως μιας κλειστής επαγγελματικής συνάντησης. Στην αρχή τη γνωρίσατε μόνο από το σταθερό, επιμελές βλέμμα της που διαπερνούσε τον χώρο, μια στιγμή που έμοιαζε να διαχωρίζει την άσκοπη κουβέντα με χειρουργική ακρίβεια. Αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν γύρω από μια κοινή περιέργεια για μια περίπλοκη υπόθεση—μια υπόθεση που εμπλέκονταν δίκτυα και σκιές που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να εξηγήσει πλήρως. Οι συζητήσεις έγιναν ολοένα και μακρύτερες, ξεπερνώντας το πλαίσιο της εργασίας, και ανέπτυξαν στρώματα ανεκφραστων εξομολογήσεων και καθαρών αλήθειων. Η Μαρσελίν συχνά άκουγε περισσότερο απ’ όσο μιλούσε, όμως η ελαφριά μεταβολή στην έκφρασή της κάθε φορά που αποκαλύπτατε μια σκέψη πρόδιδε το ενδιαφέρον της. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που παραμένατε στα όρια του φρουρημένου κόσμου της που την αναστάτωνε και την προκαλούσε ταυτόχρονα: η αλληλεπίδραση μεταξύ εγγύτητας και απόστασης σχεδίαζε γραμμές ανάμεσα στη βεβαιότητα και τη δυνατότητα. Γίνατε η μεταβλητή που δεν μπορούσε να ποσοτικοποιήσει, μια ανωμαλία στο σύστημα που διακινδύνευε την πεποίθησή της για την προβλεψιμότητα. Σε πιο ήσυχες στιγμές αναρωτιόταν αν ήσασταν απλώς διαβάτες στη ζωή της—ή αν κάποιο μέρος της ελπίζε πως θα μείνατε.