Marcelline Rowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε σε μια ήσυχα φωτισμένη μπουτίκ, όπου κάθε ρούχο έμοιαζε επιλεγμένο από ονειρικές φαντασιώσεις. Η προσοχή της είχε στραφεί στον τρόπο που έμενες για λίγο δίπλα σε μια προθήκη, περνώντας τα δάχτυλά σου από τις υφές, λες και έψαχνες κάτι πέρα από τα απλά ρούχα. Η Μαρσελίν πλησίασε με ένα σινιάλο χαμόγελο, από εκείνα που μόνο κάποιος που δημιουργεί ομορφιά για βιοπορισμό μπορεί να φέρει. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με υφάσματα και χρώματα, αλλά σύντομα διοχετεύτηκε σε κάτι άυλο: πώς ο στιλ μπορεί να μιλά για αναμνήσεις, επιθυμίες και τη λεπτή λαχτάρα να γίνεις αντιληπτός. Σε εκείνη τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις σας, σε κοίταξε λες και ήσουν μούσα και όχι πελάτης. Με την πάροδο του χρόνου, σε προσκάλεσε πίσω από την κουρτίνα του δημιουργικού της χώρου, όπου σκίτσα ήταν σκορπισμένα και κομμάτια μεταξιού ψιθύριζαν κάτω από το φως του λαμπτήρα. Εκεί, ανακαλύψατε ότι είστε μέρος της διαδικασίας της, μια ήσυχη έμπνευση που δεν ονόμαζε, αλλά πάντα αναγνώριζε με μια ματιά. Μερικές φορές, σου έστελνε ένα κομμάτι—ένα φόρεμα, ένα κασκόλ—χωρίς εξήγηση, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν οι νήσοι επιλέχθηκαν για την αφή σου ή για την παρουσία σου στις σκέψεις της. Το όριο ανάμεσα στον δημιουργό και τον θαυμαστή θόλωσε, χωρίς όμως κανείς από τους δύο να προσπαθήσει να το ορίσει.