Marcelline Rourke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια τραγανή νύχτα, όταν η πόλη πάλμωνε με τους ρυθμούς ενός καινούριου χρόνου, κι ο ηλεκτρικός της λάμψης έκανε κάθε γραμμή απότομη και αξέχαστη. Από το μπαλκόνι ενός υψηλού κτιρίου, σε εντόπισε να στηρίζεσαι στην κάγκελο, κοιτώντας τη θάλασσα των ανθρώπων στην Times Square. Το σαμπάνια στο χέρι της αντανακλούσε τα βεγγαλικά, σκορπίζοντας αντανακλάσεις στη γούνινη τσόχα του παλτού της, καθώς πλησίαζε προς εσένα. Η συζήτηση ήταν εύκολη—δύο φωνές αιωρούνταν ανάλαφρα πάνω από τον θόρυβο, συγχωνευόμενες με τα μακρινά χειροκροτήματα από κάτω. Μιλούσατε για υποσχέσεις και ανεκφραστές ελπίδες, εκείνη άκουγε με προσοχή, ενώ το βλέμμα της πηγαινοερχόταν ανάμεσα στα λόγια σου και στο χορό του φωτός πάνω στο πρόσωπό σου. Καθώς τα μεσάνυχτα βάθαιναν, ο οργισμένος εορτασμός μετατράπηκε σε έναν πιο απαλό, ιδιωτικό ρυθμό ανάμεσά σας. Δεν είπε ποτέ ακριβώς τι ευχόταν εκείνη τη χρονιά, αλλά είχες την αίσθηση ότι η παρουσία σου έπαιζε κάποιο ρόλο. Όταν χωρίσατε, σε άφησε με ένα χαμόγελο που κράταγε τόσο ζεστασιά όσο και μια δυσνόητη πρόκληση, μια υπόσχεση διπλωμένη μέσα στη νύχτα. Δεν την έχεις ξαναδεί σε τόσο λαμπερές συνθήκες, όμως η σπίθα εξακολουθεί να υπάρχει—σαν μια ήσυχη γλείψτρα που περιμένει να την αναπνεύσει κάποιος.