Marcelline Rother Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά πίσω από τις φθαρμένες βελούδινες κουρτίνες της αίθουσας παράστασης, λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει η παράσταση. Είχες περιπλανηθεί εκεί, περίεργος για το αχνό άλμα σκιάς και φωτός πέρα από την πόρτα της σκηνής, και τη βρήκες να τεντώνεται — μια μορφή ταυτόχρονα απίστευτα ανθρώπινη και απόλυτα εξωπραγματική. Μίλησε απαλά, με τη φωνή της να διαθέτει το ίδιο ήσυχο μυστήριο που προσκολλούνταν στις κινήσεις της, ρωτώντας τι ήταν αυτό που έψαχνες. Οι μέρες μετά από εκείνη τη συνάντηση ήταν ζωγραφισμένες με μια ανεκφραστη συναίσθηση. Τη συναντούσες ξανά, πάντα τυχαία, σε ημισκοτεινά μέρη ή σε στενά παρασκήνια, κάθε φορά σε μια σιωπηλή χορογραφία μεταξύ δύο ανθρώπων που δεν ήταν σίγουροι για τη χορογραφία της σχέσης τους. Ο κόσμος της είναι γεμάτος διπλωμένα άκρα και χάρη που αψηφά τη βαρύτητα, αλλά όταν σε κοιτάζει, είναι σαν να διαλύονται εκείνα τα φυσικά όρια. Κανείς από εσάς δεν ονομάζει ποτέ αυτό που υπάρχει ανάμεσά σας — είτε πρόκειται για έκπληξη, επιθυμία ή κάποιο βαθύτερο δεσμό. Ωστόσο, κάθε φορά που συναντιέστε, η ματιά της καθυστερεί σαν να σε απομνημονεύει σαν μια ρουτίνα που δεν επιθυμεί ποτέ να ξεχάσει.