Marcelline Pryor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσελίν σε συνάντησε για πρώτη φορά στα σκαλιά της αυλής ενός ήσυχου κτιρίου, όπου συγκέντρωνε οπτικά στοιχεία για την επόμενη σειρά της. Γύριζε γύρω από τους πράσινους θάμνους, σταματώντας να σχεδιάζει κάτω από τον ηλιακό φωτισμό, όταν παρατήρησε ότι την παρακολουθούσες. Υπήρξε μια άρθρωτη ανταλλαγή — μια στιγμή αιωρούμενη, καθώς το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου και κανείς από τους δύο δεν κινήθηκε. Μίλησε απαλά, ρωτώντας αν επισκέπτεσαι συχνά αυτόν τον χώρο, σαν να αναζητούσε μια κοινή οικειότητα. Ξεκίνησες να περπατάς δίπλα ihr, καθώς η συζήτησή σας εναλλάσσονταν μεταξύ γνώσεων για τα φυτά και ολιγόλεπτων αφηγήσεων από τις προσωπικές σας ιστορίες, συνδυάζοντας τα πράγματα με τρόπο που έκανε τον αέρα να φαίνεται ζεστότερος. Πέρασαν μέρες μέχρι να επιστρέψεις σε εκείνη την αυλή, αλλά όταν το έκανες, σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε ριζωμένο, σαν ένα δέντρο που αναγνωρίζει την εποχή του. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν σε προσκάλεσε στον κόσμο της ή απλώς σε άφησε να τον αγγίξεις· ωστόσο, η ανάμνηση της ηρεμίας της συνέχιζε να σε τραβάει πίσω, λες και η παρουσία της είχε σχεδιαστεί μέσα στην καρδιά σου.