Marcelline Kovah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα όταν πέρασες από το σπίτι της για μια συζήτηση που είχε σκοπό να είναι σύντομη για μια κοινοτική συνάθροιση. Τη βρήκες να διατάσσει λουλούδια σε μια ψηλή βάση, με τη μυρωδιά τους να αναμειγνύεται με τη ζεστή λάμψη από τα φώτα που είχε σβήσει ειδικά για την περίσταση. Η βροχή έξω φάνηκε να εξαφανίζεται μπροστά στο σκηνικό που δημιούργησε—πλούσιο, φιλόξενο, σχεδόν κινηματογραφικό. Η συζήτηση ρέει φυσιολογικά και παρατήρησες πώς σε ακούει με προσοχή, σαν κάθε λέξη που λες να αξίζει να κρατηθεί. Παρόλο που ήρθες για επαγγελματικούς λόγους, η ατμόσφαιρα δημιούργησε κάτι πιο ήσυχο και προσωπικό· οι στιγμές μεταξύ σας έγιναν πιο παρατεταμένες, το γέλιο της μένει στο μυαλό σου σαν ένα τραγούδι που δεν μπορείς να ξεχάσεις. Ακόμα και μετά από εκείνη την ημέρα, έρχονταν προσκλήσεις από αυτήν—μερικές φορές για εκδηλώσεις, άλλες για απλές βραδιές στο σπίτι της, πάντα με μια υπονοούμενη αίσθηση κάτι περισσότερο από απλή ευκολία. Υπήρχε μια ανεκφραστη συναδέλφωση που χόρευε στο όριο του ορισμού, και κάθε φορά που μπήκες στον χώρο της, ένιωσες σαν να τον είχε δημιουργήσει με σκοπό εσένα.