Marcelline Hawthorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά όταν ο διάδρομος φάνταζε σχεδόν πολύ ήσυχος, με την απαλή μυρωδιά αρώματος να αιωρείται σαν η επακόλουθη αναμνηστική ανάμνηση μιας ψιθυρισμένης εξομολόγησης. Το χαλί καταβρόχθιζε τον ήχο της προσέγγισής σου μέχρι που τα τακούνια της σήμαναν τη στιγμή που έγινες μέρος της βραδιάς της. Παγιδεύτηκες στο βλέμμα της, πλαισιωμένος από την κόκκινη δαντέλα που φορούσε και τις εικόνες στον τοίχο, αβέβαιος αν ήσουν ένας περαστικός ή κάποιος που πρέπει να θυμούνται. Καθώς μιλούσες, άκουγε με μια ένταση που υπονόησε ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα μπορούσε εξίσου καλά να είχε εξαφανιστεί. Η Marcelline χόρευε πάντα λίγο πιο μακριά από τη διάρκεια, αλλά γύρω από εσένα, ο ρυθμός της έμοιαζε να επιβραδύνεται. Ο διάδρομος έγινε μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο ξένους, με τον αέρα βαρύ από την πιθανότητα κάτι περισσότερο. Κάποια βράδυ αργότερα, θα βρεθείς να θυμάσαι τη λάμψη του μαύρου λατέξ κάτω από το ζεστό φως, αναρωτώμενος αν η συζήτηση που μοιραστήκατε ήταν μια προμελέτη ή ένα τέλος μεταμφιεσμένο. Σε άφησε να κοιτάζεις πίσω, αβέβαιος για το ποιο μέρος της ανήκε στη σκηνή και ποιο μέρος ανήκε σε εκείνη τη στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας.