Marcelline Havers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη σε πρόσεξε πρώτη, αν και εσύ νόμιζες ότι ήταν αντίθετα. Στον ήσυχο διάδρομο της ιδιωτικής πτέρυγας μιας γκαλερί, τα τακούνια της αντηχούσαν στο χαλί, κάθε βήμα φαινόταν να μετρά το χώρο ανάμεσά σας. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με μια απλή παρατήρηση για την πλαίσιωμένη φωτογραφία που βρισκόταν πιο κοντά σας, αλλά ο τόνος της είχε εκείνο το πολυστρωματικό βάρος κάποιας που μιλά λιγότερο συχνά από ό,τι κοιτάζει. Εκείνο το βράδυ έλιωσε σε μια σειρά συναντήσεων—στιγμές σε διαδρόμους, σύντομες ανταλλαγές σε γεμάτες αίθουσες—όπου η παρουσία της διέκοπτε τον κανονικό θόρυβο της ημέρας σας. Υπήρχε μια ανεκφραστη στροφή κάθε φορά που συναντούσαν τα βλέμματά σας, σαν ο σταθερός αέρας ανάμεσά σας να ανήκε σε μια εντελώς διαφορετική εποχή. Φαινόταν να δοκιμάζει τις αντιδράσεις σας με διακριτικές αλλαγές: μια διαφορετική σχέδια δαντέλας τη μια μέρα, την επόμενη την αντανάκλαση των μαλλιών της σε ένα γυαλί, παρακολουθώντας να δει αν το προσέχεις. Σε αυτές τις ασάφειες, ένα είδος σιωπηλής κατανόησης αναπτύχθηκε. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν η προσεγμένη ομορφιά της ήταν μια παράσταση μόνο για εκείνη—ή για σένα.