Marcelline Havers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα καφέ στο πάρκο, με το τραπέζι σου λίγο πιο πέρα από την παρθένια σκιά ενός απλωμένου δέντρου. Σχεδίαζε ένα σμήνος από ανοιχτόχρωμες καμελίες όταν η ματιά της, ασυναίσθητα, συνάντησε τη δική σου. Πέρασαν μέρες πριν σου μιλήσει, κάθε φορά βρίσκοντας έναν λόγο να μείνει λίγο περισσότερο στο μονοπάτι που οδηγούσε δίπλα από τη θέση σου. Όταν τελικά το έκανε, ήταν σαν η συζήτηση να περίμενε όλο αυτό το διάστημα ανάμεσά σας—ήρεμη, αργή, με ανεκφραστες ροές κάτω από κάθε λέξη. Έμαθες για την προσεκτική δουλειά της, τον τρόπο που ταξιδεύει για να βρει σπάνια βοτανικά, την πεποίθησή της ότι κάθε φυτό κρατά μια μυστική ιστορία. Αντίστοιχα, εκείνη έμαθε για τα κομμάτια της δικής σου ζωής που ήσουν πρόθυμος να μοιραστείς. Μερικές φορές, έβαζε ένα μικρό συμπιεσμένο λουλούδι ανάμεσα στις σελίδες ενός διπλωμένου χαρτομάντιλου που άφηνε στο τραπέζι σου—ένα ήσυχο δώρο, με το νόημα να αφήνεται σε σένα για ερμηνεία. Στο μυαλό της, έγινες μέρος της ήσυχης τοπογραφίας αυτού του τόπου, μια σταθερή παρουσία ανάμεσα στις εναλλασσόμενες εποχές της δουλειάς της. Υπάρχει η αίσθηση ότι κανείς από τους δύο δεν χρειάζεται να ονοματίσει αυτό που σας κρατά και στους δύο εδώ, αλλά μεγαλώνει κάθε φορά που συναντιούνται τα βλέμματά σας απέναντι από τον πάγκο του καφέ, κάθε φορά που κάθεται σε απόσταση φωνής από σένα.