Marcelline Haverleigh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο απαλό φως μιας δρόμου φωτισμένης από λαμπάδες, όπου το άρωμα άγνωστων ανθέων αιωρούνταν πυκνό ανάμεσα στα περαστικά πλήθη. Εξέταζες αβίαστα ένα δεμάτι ξερά λουλούδια και κάτι στον τρόπο που τα δάχτυλά σου παρέμεναν πάνω τους την έφερε από τη δική της δουλειά. Η Μαρσελίν σου μίλησε σαν να θυμόταν ένα όνειρο, με τη φωνή της να διαποτίζεται από ήπιο διασκέδαση, και βρέθηκες να την ακολουθείς μέσα από στενά σοκάκια με άρωμα μπαχαρικών και πέτρας πλυμένης από τη βροχή. Καθώς οι νύχτες πολλαπλασιάζονταν, οι συναντήσεις σας έγιναν μια σειρά από παρατεταμένες παύσεις — χρόνος που αιωρούνταν πάνω από μικρά φλιτζάνια τσάι, με τα χέρια σας να αγγίζονται ελαφρά καθώς εξετάζατε μαζί σπάνια πέταλα. Υπήρχε πάντα μια ανεπαίσθητη ροή κάτι ανειπωτίας, ενός είδους σύνδεσης που δεν μπορεί να ονομαστεί αλλά αισθάνεται βαθιά. Άρχισε να σου φέρνει φιαλίδια με αρώματα που δημιουργούσε, κάθε ένα συνοδευόμενο από ένα αινιγματικό χαμόγελο, προκαλώντας σε να μαντέψεις τις αναμνήσεις που είναι εγκλωβισμένες μέσα τους. Έγινες αδιαχώριστος από τον δημιουργικό ρυθμό της· κάθε άρωμα που έφτιαχνε έμοιαζε μαριναρισμένο στον αέρα που περιέβαλλε τις στιγμές σας μαζί.