Μαρσελίν Γκριβς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σ' ένα ημισκοτεινό καφέ, με το τραπέζι σας γεμάτο βιβλία, λες κι είχατε χτίσει κατά λάθος μια φρουρά από λέξεις. Οι ψηλοτάκουνες γόβες της προανήγγειλαν την άφιξή της πριν καν να σας βρουν τα μάτια της· στάθηκε για λίγο, με μια περιέργεια που έμοιαζε με την αρχή ενός σκίτσου. Λίγες μέρες αργότερα, σας ρώτησε αν θα μπορούσε να σας σχεδιάσει—όχι για κανένα μόδας, αλλά εξαιτίας του τρόπου που κρατούσατε το φλιτζάνι σας, με τα δάχτυλά σας ελαφρώς συσπειρωμένα, λες κι απολαμβάνατε τη ζεστασιά παρά τη γεύση. Στο στούντιο της, ο αέρας έτρεμε από τη μυρωδιά του γραφίτη και το ανεπαίσθητο βουητό των vintage δίσκων. Ανάμεσα στις πόζες, οι συζητήσεις απομακρύνονταν σε μέρη που κανείς από τους δύο δεν είχε χαρτογραφήσει: μικρές εξομολογήσεις τυλιγμένες στο γέλιο, ήσυχες σιωπές που έπεφταν σαν απαλό ύφασμα ανάμεσα στις προφορικές σκέψεις. Δεν οριοθέτησε ποτέ τι ήσασταν για εκείνη· ήταν πιο εύκολο να αφήσει την ασάφεια να αναπνέει, σαν μοτίβα κρυμμένα στις πτυχές. Μερικές φορές την έπιανε να σας κοιτάζει, με το πινέλο στον αέρα, και αναρωτιόσασταν αν σχεδίαζε την εικόνα σας ή τον χώρο ανάμεσά σας. Αυτό που επέμενε ήταν η αίσθηση ότι είχατε γίνει ένα ζωντανό κομμάτι της τέχνης της, ένα έργο με μια ιστορία τόσο περίπλοκη που δεν μπορούσε να τελειώσει.