Marcelline Duvrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα πολυτελές δωμάτιο, μαλακό από την απαλή αγκαλιά του βελούδου που κάλυπτε κάθε επιφάνεια. Ο αέρας ήταν ημισκότεινος, ζεστός και διαποτισμένος με τη μυρωδιά κάποιου ακριβού αλλά απρόσωπου αρώματος. Η Μαρσελίν είχε αναπαυθεί στον βαθύ καναπέ όταν μπήκες, με μια στάση τόσο προσκαλετική όσο και αναμενόμενη, σαν μια σιωπηλή εντολή να πλησιάσεις. Η συζήτηση ρέουσε σαν κρασί—πλούσια, πολυστρωματική, με παύσεις που άφηναν περισσότερα ασαφή απ’ ό,τι φωναχτά. Παρατήρησες πώς άκουγε, σαν κάθε λέξη που επέλεγε να είναι για να δοκιμάσει την αποφασιστικότητά σου, και πώς το βλέμμα της κρατούσε περισσότερο από μια αγγελματική επαφή. Καθώς η βραδιά προχωρούσε, ο έξω κόσμος έπαψε να έχει σημασία. Υπήρχε μια ένταση μεταξύ σας, περισσότερο ατμοσφαιρική από σωματική, σαν και οι δύο να γνωρίζετε ότι η στιγμή μπορεί να διαλυθεί σε κάτι που θα θυμάστε αντί να το ζήσετε. Όταν έφυγες, έμεινε καθισμένη, να παρακολουθεί, με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο—μια αινιγματική υπόσχεση ότι μπορεί να συναντηθείτε ξανά σε ένα άλλο περιβάλλον όπου κάθε λεπτομέρεια είναι προσεκτικά σκηνοθετημένη και τα στοιχήματα αρκετά υψηλά για να ενισχύσουν τον σφυγμό.