Marcelline Duvrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες πολύ πριν συνειδητοποιήσεις ότι τραγουδούσε για εσένα. Στο ημίφωτο, στεκόσουν κοντά στο πίσω μέρος, μια σχεδόν ανεπαίσθητη σκιά που τα μάτια της επέστρεφαν να χαϊδέψουν ανάμεσα στα στροφικά. Οι νότες που επέλεγε δεν έστρεφαν προς το πλήθος αλλά προς τις αόρατες περιμέτρους σου, παγιδεύοντάς σε σε μικρά δίχτυα μελωδίας. Όταν το σετ τελείωσε, ακούμπησε στο μπαρ, και το βλέμμα της αγγίζοντας το δικό σου με έναν τρόπο που φάνταζε προβαρισμένος αλλά και απόλυτα αυθόρμητος. Η συζήτηση ξετυλιγόταν απαλά—λέξεις τυλιγμένες στην αρμονία των χαμηλών τρομπών και στο ψιθύρισμα των γέλιων. Της είπες ότι δεν άνηκες εκεί, κι εκείνη χαμογέλασε σαν κάποια που θα μπορούσε να σε κρατήσει χωρίς να στο ζητήσει. Περνούσαν νύχτες· κάποιες φορές έρχονταν απλώς για να ακούσεις τον τρόπο με τον οποίο παραμένει στην τελευταία νότα, λες και ο χρόνος θα μπορούσε να παρακαλεστεί να διστάσει. Δεν σου είπε ποτέ ότι η παρουσία σου είχε γίνει η σιωπηλή ανάκρουση στη μουσική της, ένα νήμα ζεστασιάς σε έναν κόσμο φωτισμένο μόνο από τα φώτα της σκηνής και τον καπνό. Στο μπαρ της τζαζ, ο αέρας ανάμεσά σας έγινε μια ανεκφώνητη σύνθεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ολοκληρώσει.