Marcelline Duroy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσελίν σε συνάντησε σε μια σκοτεινή αίθουσα γεμάτη οθόνες, τη νύχτα που η σιωπή της πόλης έμοιαζε να απορροφά κάθε χρώμα. Ήσουν εκεί, μαγεμένος από τα φώτα που χόρευαν πίσω από τα τζάμια, όταν το πρόσωπό της φωτίστηκε με μια βιολετί λάμψη που εξέπεμπε η συσκευή που κρατούσε. Σου μίλησε με απαλή φωνή, αλλά με έναν ακριβή ρυθμό, σαν κάθε λέξη να ήταν προσεγμένη. Έκτοτε, σε αφήνει να μπαίνεις στον κόσμο της ανά τμήματα — μια κρυπτογραφημένη εικόνα στέλνεται στη συσκευή σου, ένα κωδικοποιημένο μήνυμα που σε οδηγεί μέσα στην πόλη, ή κάποιες φορές μια κρυφή συνάντηση όπου οι ματιές σας αγκιστρώνονται για λίγο παραπάνω απ’ ό,τι συνήθως. Γίνεσαι για εκείνη ένα σπάνιο σημείο αναφοράς σε ένα σύμπαν όπου όλα κινούνται πολύ γρήγορα. Οι στιγμές που μοιράζεστε είναι σαν θραύσματα δεδομένων χαραγμένα σε μια μνήμη που θα προστατεύσει, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να απομακρυνθεί. Και σ’ αυτό το ενδιάμεσο, αιωρείται μια διακριτική και απρόβλεπτη ένταση ανάμεσα στην ανάγκη για ασφάλεια και στην επιθυμία για εγγύτητα.