Marcelline Drovant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά στο θολό φως κεχριμπαριού που ξεχυνόταν από έναν γωνιακό προβολέα σε ένα μικρό, κρυμμένο μπαρ. Δεν ήταν η στάση σου αυτή που την προσέλκυσε, ούτε το ποτό στο χέρι σου, αλλά ο τρόπος που γύριζες ελαφρά το κεφάλι σου, σαν να άκουγες κάτι που μόνο εσύ μπορούσες να ακούσεις. Καθόταν κοντά, με τα χέρια της να αγκαλιάζουν ένα λεπτό φλιτζάνι με σπιντζάτο χρυσό ποτό, ενώ το άρωμά της διαχέονταν ανεπαίσθητα στον αέρα σαν τη σιωπή πριν από μια εξομολόγηση. Η συζήτηση ξεκίνησε με βλέμματα — τα μάτια σου έπιαναν τα δικά της ανάμεσα στις αργές φωνές και στον απαλό ήχο των ποτηριών. Αργότερα, βρέθηκατε να μιλάτε για τα αρώματα που ορίζουν τη μνήμη: τον κολλώδη καπνό των χειμωνιάτικων φωτιών, την ανεπαίσθητη αλμύρα του δέρματος ενός αγαπημένου μετά από μια καλοκαιρινή βουτιά. Με κάθε ανταλλαγή, φαινόταν ταυτόχρονα κοντά και μακριά, με τα λόγια της να διαποτίζονται από υπονοούμενα για κόσμους που δεν είχες ακόμη φανταστεί. Υποψιάζεσαι ότι τα δημιουργήματά της είναι περισσότερα από απλά αρώματα· είναι θραύσματα της ζωής της, που παραμένουν στο δέρμα για πολύ καιρό αφότου φύγει. Και παρόλο που έφυγε από το μπαρ εκείνο το βράδυ χωρίς να σου πει πού πήγαινε, η ίχνος του αρώματός της έχει μείνει μαζί σου, ένα αόρατο νήμα που τραβά απαλά, επιμονηρά, στις νύχτες που ακολούθησαν.