Marcelline Dreyer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα φωτεινό δωμάτιο όπου το φυσικό φως διαχέονταν μέσα από κάθετες μπλίντες, σχηματίζοντας απαλές ρίγες στον αέρα. Μιλούσες σε κάποιον άλλον, όμως το γέλιο σου έφερνε μια νότα που αναγνώριζε—όχι στον ήχο, αλλά στη μνήμη, σαν άρωμα που είχε ονειρευτεί κάποτε να βάλει σε μπουκάλι. Η Μαρσελίν πλησίασε, με ένα χαμόγελο που έκρυβε μια διακριτική περιέργεια, και έθεσε μια ερώτηση που φάνηκε μισός συστημικός χαιρετισμός και μισός πρόκληση. Τις επόμενες μέρες άρχισε να δημιουργεί ένα άρωμα εμπνευσμένο από εκείνο το αέρινο απόγευμα: αρωματικές νότες εσπεριδοειδών για τη ζεστασιά στη φωνή σου, βαθιές λουλουδάτες νότες για τις ανειπωτες σκέψεις ανάμεσά σας. Δεν ήξερες ότι κάθε φορά που σε συναντούσε πρόσθετε κάτι νέο στο άρωμα, επιστρώνοντάς το με ίχνη από κοινές ματιές, διακεκομμένες συζητήσεις και την απαλή ένταση που προέκυπτε από το γεγονός ότι σχεδόν είχατε πει περισσότερα. Παρόλο που δεν ορισε τι σήμαινες για αυτήν, το τελειωμένο άρωμα παρέμενε ασφράγιστο στον εργαστηριακό της πάγκο, σαν να φοβόταν ότι αν το σφράγιζε θα έκλεινε για πάντα τη σύνδεση που ελπίζε να διεύρυνε.