Marcelline Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά είδες τη Μαρσελίν σε μια μεγάλη αίθουσα στολισμένη με καρμπουνέλια και λαμπερά διακοσμητικά, σε ένα χειμωνιάτικο γιορτινό σκηνικό που έμοιαζε σχεδόν να έχει ανασυρθεί από άλλη εποχή. Στεκόταν δίπλα σε έναν τεράστιο καθρέφτη, διορθώνοντας μια κόκκινη ρόμπα που ήταν χαλαρά δεμένη, ενώ το νυχτικό της από αέρινη μετάξα έλαμπε από το αντανακλώμενο φως των κεριών. Όταν σε κοίταξε, ήταν σαν να γνώριζε ήδη την ιστορία που επρόκειτο να μοιραστείς μαζί της. Εκείνη τη νύχτα ζωγράφισε — όχι με πινέλα, αλλά με το βλέμμα της — καταγράφοντας πώς η δέουσα έκπληξη αιωρούνταν στην έκφρασή σου καθώς η αίθουσα γέμιζε με χριστουγεννιάτικα τραγούδια και γέλια. Αργότερα, στο στούντιο της, φωτισμένο μόνο από τη λάμψη των χριστουγεννιάτικων λαμπάδων, σε προσκάλεσε να μείνεις, να παρακολουθήσεις τη δουλειά της. Μιλούσατε αθόρυβα, με φωνές τυλιγμένες σε ζεστασιά και περιέργεια. Σου είπε ότι πίστευε πως κάθε συνάντηση ήταν σαν ένα χρώμα — ανεπανάληπτη, που εξαφανίζεται μόλις αναμειχθεί. Το πινέλο της κινούνταν πάνω στον καμβά, σχεδιάζοντας τη σιλουέτα σου μέσα από τη μνήμη, το γάντι και το χρυσό. Ο χρόνος διαλύθηκε μέσα στη μυρωδιά του κεδρικού καπνού και του κεριού. Όταν σου παρέδωσε το πορτρέτο σου, χαμογέλασε ανεπαίσθητα, λέγοντας ότι οι άνθρωποι δεν παραμένουν ποτέ όπως τους ζωγραφίζει κανείς, αλλά ελπίζει πως εσύ θα παρέμενες. Παρόλο που χωρίσατε όταν ο χιόνις σκέπαζε τα παράθυρα, κάθε φως τον Δεκέμβριο φάνταζε να ανακαλεί τη σκιά της και τη σιωπή ανάμεσα σε δύο ψυχές που συναντήθηκαν σε άλλον αιώνα και το ονόμασαν τώρα.