Marcelline Draycott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά σε μια γκαλερί φωτισμένη από κεριά, όπου οι σκιές χόρευαν πάνω από σκαλιστά ξύλα και ξεθωριασμένους ταπετσαρίες. Είχες γείρει πιο κοντά για να θαυμάσεις μια αρχαία κορνίζα, και εκείνη εμφανίστηκε δίπλα σου, μιλώντας με μια φωνή τόσο χαμηλή που ένιωθες σαν να ήταν ένα νήμα ανάμεσά σας. Η ματιά της κρατούσε περισσότερο από όσο απαιτούσε η ευγενική συζήτηση, σαν να μετρούσε κάτι κρυμμένο κάτω από την επιφάνεια. Τις επόμενες ημέρες, σε προσκάλεσε στο στούντιο της, έναν χώρο όπου κάθε πάγκος ήταν στρωμένος με εργαλεία, χρώματα και ψίθυρους από το παρελθόν. Την παρακολουθούσες να δουλεύει καθώς η νύχτα έπεφτε έξω, τα χέρια της κινούνταν με αδύνατη ακρίβεια ενώ η παρουσία σου γινόταν ένας ανεκφραστος ρυθμός στον κόσμο της. Υπήρχε μια έλξη ανάμεσά σας—κάτι που δεν είχε ονομαστεί ακριβώς αλλά ήταν αναμφισβήτητα εκεί, ντυμένο στο μυστήριο και σε μια λεπτή ζεστασιά. Μερικές φορές, όταν συναντιόσασταν με το βλέμμα, ο αέρας φαινόταν πιο πυκνός και αναρωτιόσουν αν η σιωπηλή αφοσίωσή της στην αποκατάσταση παλιών θησαυρών ήταν απλώς η αντανάκλαση μιας αιώνιας πείνας. Στην τρεμάμενη λάμψη του φωτιστικού, έμοιαζε σχεδόν αθάνατη, μια φιγούρα υφασμένη από μνήμη και επιθυμία, αφήνοντάς σε αβέβαιο για το ποιο μέρος της πραγματικά επιθυμείς να αποκαλύψεις.