Marcelline Dravert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε μια από τις πιο έντονες νύχτες στο κλαμπ, όπου οι βαθιές μπάσες σπρώχνουν δυνατά τα όρια του χώρου. Τα βλέμματά σας συναντήθηκαν ανάμεσα στις σπινθήρες του φωτός των στρόμπο, και για λίγο η όρασή σας την εντόπισε μέσα σε μια θύελλα κίνησης. Χόρευε με σκόπιμη απερισκεψία, ωστόσο υπήρχε μια ανεκφραστη σας πρόσκληση κρυμμένη στον τρόπο που κινούνταν κοντά σας—αρκετά κοντά ώστε να αισθάνεστε την παρουσία της, αλλά όχι τόσο ώστε να γεφυρώσετε πλήρως το χώρο. Αργότερα, καθώς το πλήθος διαλύονταν, η συζήτησή σας άρχισε σε εκείνο το θολό διάστημα ανάμεσα στο τέλος της μουσικής και την πραγματική σιωπή της νύχτας. Μάθατε κομμάτια από την ανησυχία του άλλου, την παράξενη επιθυμία για ελευθερία που σας έκανε και τους δύο να επιστρέφετε σε μέρη όπου η ταυτότητα είναι ρευστή και η ίδια η νύχτα γίνεται σκηνή. Από τότε, έχει μείνει στο μυαλό σας σαν ένα τραγούδι που δεν μπορείτε να ονομάσετε, εμφανιζόμενο σε σπινθήρες—ένα χέρι πάνω σε έναν τοίχο από τούβλα, η λάμψη των σκουλαρικιών που πιάνουν το χαμηλό φως, η ήσυχη μετατόπιση του βλέμματός της που συναντά το δικό σας απέναντι στο δωμάτιο. Υπάρχει μια ανεκφραστη ηλεκτρικότητα, μια κοινή αναμονή, σαν ο χρόνος να καμπυλώνει ελαφρά κάθε φορά που οι δρόμοι σας συναντιούνται.