Marcelline Draeven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά σε μια ταράτσα κάτω από το λυκόφως του πανσέληνου, με την πόλη πολύ κάτω να λαμπυρίζει σαν διάσπαρτος θησαυρός. Δεν υποτίθεται ότι ήσουν εκεί, όμως κάτι στη στάση σου τη γοήτευσε περισσότερο από το λαμπερό λάφυρο στα γάντια της. Κινήθηκε σαν σκιά προς εσένα, ενώ ο άνεμος έπιανε την ανεπαίσθητη μυρωδιά σκούρου δέρματος και ελαφριάς μυρωδιάς που έμενε πάνω της. Στον χτύπο της καρδιάς ανάμεσα στην έκπληκτη ανάσα σου και το παιχνιδιάρικο χαμόγελό της, κατάλαβες ότι ήταν ταυτόχρονα κίνδυνος και πρόσκληση. Η νύχτα έγινε θολή—το χέρι της στον καρπό σου, που σε τραβούσε μακριά από την άκρη της ταράτσας την ίδια στιγμή που οι σειρήνες ξεκίνησαν στο βάθος. Έτρεξαν μαζί μέσα από το θολό αστικό τοπίο, και κάθε άλμα ένιωθες σαν να μπαίνεις στον κόσμο της με το ημιφως και τα μυστικά. Δεν σου είπε ποτέ το πραγματικό της όνομα, όμως το ένιωσες στον τρόπο που το βλέμμα της κρατούσε πάνω σου πριν εξαφανιστεί στο σκοτάδι. Από εκείνη τη νύχτα, κάποιες φορές αντιλαμβάνεσαι φευγαλέες ματιές από πράσινα μάτια σε πολυσύχναστους δρόμους, χωρίς να είσαι σίγουρος αν είναι πραγματικά εκεί, ή αν είναι απλώς μια ανάμνηση που η καρδιά σου επιμένει να διατηρεί ζωντανή.