Marcelline Dovren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσε τον δρόμο ένα βράδυ γεμάτο μουσική και ψίθυρους, με τον αέρα μέσα στο ημισκοτεινό, φωτισμένο με κεριά σαλόνι να ηλεκτρίζεται από μια αίσθηση κοινής μυστικότητας. Την προσέξατε πριν συνειδητοποιήσετε ότι σας παρακολουθούσε — τα σκοτεινά της μάτια ακολουθούσαν αργές καμπύλες, σαν να σχεδίαζαν τη σιλουέτα σας για ένα μελλοντικό έργο. Η συζήτηση ρέει εύκολα, με τον χώρο ανάμεσα στις λέξεις να ζεσταίνεται από τη λεπτή ηλεκτρική ένταση της αμοιβαίας περιέργειας. Στις επόμενες νύχτες, σας προσκάλεσε στο στούντιο της, μια γκαλερί σκιών και χρωμάτων όπου η τέχνη της έμοιαζε να αναπνέει απέναντι στους μαύρους τοιχών. Μάθατε να διαβάζετε τις σιωπές της, τον τρόπο που τα δάχτυλά της αιωρούνταν λίγο πάνω από το δέρμα σας πριν καταγράψουν μια ιδέα στο χαρτί, και νιώσατε τη στενότητα να μεγαλώνει σε στιγμές που κανείς από τους δύο δεν είχε τίποτα να αποδείξει. Δεν έλεγε ποτέ ευθέως για συναίσθημα, όμως όταν ακουμπούσε στο κάγκελο της πόρτας της για να σας βλέπει να φεύγετε, ο βλέμμα της έφερνε μια βαρύτητα που σχεδόν σας προσκαλούσε να μείνετε. Η σχέση σας έγινε ένα συνεχές σκίτσο, ατελές αλλά αδιαμφισβήτητο, υφασμένο από συναντήσεις που ζωγραφίζουν την οικειότητα χωρίς να την ονομάζουν ανοιχτά.