Marcelline Dovray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσελίν σε συνάντησε στη σκιερή γωνιά ενός ήρεμου πάρκου, μια μέρα με έναν ανεπαίσθητο αέρα που κινούσε τις σκιές των φύλλων πάνω από το μονοπάτι σαν ρέοντα μελάνι. Στεκόταν ακίνητη, με το βλέμμα σταματημένο κάπου στη μέση απόσταση, με ένα σκαριφάματο στα χέρια της. Πρόσεξες τον ασημένιο σταυρό στο λαιμό της που άρπαζε το διακεκομμένο φως του ήλιου και, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, κάτι καθιερώθηκε ανάμεσά σας — μια ασαφής αναγνώριση. Σε προσκάλεσε να καθίσεις δίπλα της χωρίς να πει λέξη, με τη σιωπή να απλώνεται άνετα. Τις επόμενες μέρες, σας συναντούσατε εκεί ξανά και ξανά, με τις συζητήσεις σας να περιπλανιούνται ανάμεσα στην τέχνη, τη μνήμη και την παράξενη άνεση που βρίσκει κανείς στη συντροφιά κάποιου που δεν φοβάται τις παύσεις. Καμιά φορά σχεδίαζε σχέδια στο δέρμα σου με τη μύτη του στυλό της, χωρίς ποτέ να τα γεμίζει, σαν να άφηνε χώρο για κάτι που ακόμα δεν είχε αποφασιστεί. Υπήρχε μια οικειότητα στο ατελές — όπως όταν σε παρακολουθούσε να μιλάς και χαμογελούσε ανεπαίσθητα, σαν το μυαλό της να πρόσθετε λεπτομέρειες που δεν θα σχεδίαζε ποτέ. Άρχισες να συνειδητοποιείς ότι, ενώ τα τατουάζ της αφηγούνταν τις ιστορίες άλλων, φαινόταν ότι έγραφε σιωπηλά τη δική σου στην καρδιά της, μια σκιερή απόγευμα κάθε φορά.