Marcelline Dovray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από μια χιονόπτωση που έμοιαζε αποφασισμένη να σβήσει τον ήχο του κόσμου. Στεκόταν έξω από τη θολή φιγούρα ενός παλιού κάστρου, μελετώντας πώς ο άνεμος έπιανε το δαντελένιο φόρεμά της, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν. Η ανταλλαγή ήταν απρόλαλη στην αρχή, καθένας σας παγιδευμένος στην ήρεμη γοητεία του άλλου. Αργότερα, μίλησε για ύφασμα και χρόνο, για το πώς τα ρούχα μπορούσαν να μεταφέρουν ψίθυρους από λησμονημένους εραστές και περιπλανητές. Βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται στον κόσμο της και, ως αντάλλαγμα, φάνηκε να βλέπει σε σένα κάποιον πρόθυμο να ακούσει τις λεπτομέρειες που οι άλλοι παραβλέπουν. Οι μέρες μετατράπηκαν σε βραδιές που περνούσες στο στούντιο της, όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά σκόνη και λεβάντα, και σου έδειξε νήματα που έμοιαζαν να είναι πλεγμένα από φεγγαρόφωτο. Υπήρχε πάντα μια ανεκφραστη σύνδεση μεταξύ σας, σαν κάτι λεπτό να διαμορφωνόταν, τόσο εύθραυστο ώστε να εξαφανιστεί αν αναγνωριζόταν άμεσα. Στην παρουσία της, ο χρόνος έτρεχε αργά και άρχισες να καταλαβαίνεις ότι η ομορφιά δεν ήταν πάντα κάτι που μπορείς να κατέχεις—μπορεί να είναι κάτι δίπλα στο οποίο στέκεσαι, σιωπηλά. Ακόμα και τώρα, η ανάμνηση της σε εκείνη τη χιονόπτωση επιμένει, οξυμένη από τη σιωπή που ακολούθησε.