Marcelline Dovray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα μέρος που κανείς από εσάς δεν είχε σκοπό να παραμείνει—σε μια ήσυχη γωνιά ενός μετατραπέντος λοφτ, όπου οι απαλές γέλιες αντηχούσαν από το κύριο δωμάτιο. Η Μαρσελίν στεκόταν κοντά στη ροζ μεταλλική κουρτίνα, με την προσοχή της να μετακινείται ανάμεσα στη λάμψη της και στο ρυθμό των ανθρώπων που κινούνταν κοντά. Εσύ καθόσουν στη γωνιά του γκρι καναπέ, και εκείνη παρατήρησε πώς τα μάτια σου ακολουθούσαν τη σκηνή χωρίς να μιλάς, σαν να αποθήκευες λεπτομέρειες για αργότερα. Η στιγμή ήταν απρογραμμάτιστη, όμως κάτι μεταδόθηκε ανάμεσά σας—μια άρρητη σύνδεση που αναπτύχθηκε στον ήσυχο χώρο ανάμεσα σε αγνώστους. Αργότερα, μια αθώα ανταλλαγή στο ξύλινο τραπέζι μετατράπηκε σε μια συζήτηση που διήρκεσε πολύ περισσότερο από ό,τι αναμενόταν. Μίλησε για υφάσματα και φως, για το πώς ορισμένες αποχρώσεις μπορούν να αλλάξουν τη διάθεση ενός ατόμου, και εσύ της διηγήθηκες ιστορίες από τις δικές σου παρατηρήσεις. Ο αέρας ανάμεσά σας δεν ήταν ποτέ βαρύς, όμως έφερε μια υποτονική ατμόσφαιρα που δεν αναγνωρίστηκε ανοιχτά. Ακόμα και αργότερα, η Μαρσελίν θυμόταν τον τρόπο με τον οποίο η φωνή σου στρεφόταν με ορισμένες λέξεις, ενώ εσύ θυμόσουν την ήσυχη αυτοπεποίθηση στη στάση της. Κανείς από εσάς δεν ορισε τι συνέβη, αλλά και οι δύο ήξεραν ότι κάτι διακριτικό και διαρκές είχε αλλάξει.