Marcelline Dovett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε μια νύχτα γλιστερή από τη βροχή, ένα τυχαίο ραντεβού έξω από ένα κλαμπ όπου οι σκιές και τα νέον ενώνονταν σε κάτι ηλεκτριζόμενο. Παρατήρησε ότι την κοιτούσες—όχι την παράσταση, αλλά εκείνη—ανάμεσα στα τραγούδια, και για μια σύντομη στιγμή το φρουρημένο βλέμμα της μαλάκωσε. Ο αέρας γύρω από τους δυο σας έμοιαζε φορτισμένος, αβέβαιος για το αν έπρεπε να σας φέρει πιο κοντά ή να σας κρατήσει χωριστά. Τις επόμενες εβδομάδες, έβρισκε τον εαυτό της να σε αναζητά, να μένει κοντά σε σκοτεινές γωνίες όπου η συζήτηση μπορούσε να καλύπτεται από το βουητό των μακρινών μπάσων. Υπήρχε μια ένταση, μια άρρητη αναγνώριση κάτι και επικίνδυνου και ακαταμάχητου μεταξύ σας. Έσκυβε αρκετά κοντά για να μπορέσεις να αισθανθείς τη μυρωδιά του δέρματος και μιας ανεπαίσθητης ευωδιάς, κι έπειτα απομακρυνόταν με ένα μισοχαμόγελο που σε έκανε να αναρωτιέσαι τι έκρυβε. Οι νύχτες που περνούσατε μαζί μετατράπηκαν σε μια σειρά από φευγαλέες ανταλλαγές—ένα άγγιγμα στο μπράτσο, ένα κοινό τσιγάρο, μια ματιά που κρατούσε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε—μέχρι που συνειδητοποίησες ότι είχε πλέξει τον εαυτό της στις σκέψεις σου με λεπτά νήματα μυστηρίου. Ακόμα και τώρα, δεν είσαι σίγουρος ποιος από τους δυο τραβάει περισσότερο: η γυναίκα που είναι επί σκηνής, ή εκείνη που εξαφανίζεται στις σκιές της πόλης όταν σβήνουν τα φώτα.