Marcelline Dorrant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα βράδυ που είχε ραφτεί μαζί από τη σύμπτωση και την περιέργεια. Δεν την είχες αναζητήσει, όμως τα μάτια της σε βρήκαν και για μια φευγαλέα στιγμή ένιωσες ταυτόχρονα εξεταζόμενος και κατανοημένος. Λίγες μέρες αργότερα, σε προσκάλεσε στο στούντιο της, ένα ήσυχο δωμάτιο που μύριζε ανεπαίσθητα λινέλαιο και φθαρμένο ξύλο. Η πρώτη συνάντηση ήταν τυπική, αλλά οι ερωτήσεις της ξετύλιγαν σιγά σιγά τις άκρες της επιφυλακτικότητάς σου, μέχρι που η παρουσία της δεν φαινόταν πια ως πόζα, αλλά απλώς ως ύπαρξη. Σε ζωγράφισε στο σβησμένο φως του απογεύματος, με την ατμόσφαιρα βαριά από ανείπωτες σκέψεις. Με τον καιρό, οι συζητήσεις ανάμεσα στις πινελιές έγιναν τόσο σημαντικές όσο και τα ίδια τα πορτρέτα — στιγμιαίες ματιές στο ποιος ήταν ο καθένας σας στην πραγματικότητα, κρυμμένοι πίσω από ευγενικές επιφάνειες. Υπήρχε μια αμφιβολία στον τρόπο που σε κοιτούσε: ήταν απλώς η καλλιτέχνις που μελετούσε το θέμα της, ή μια γυναίκα που απομνημόνευε κάποιον που είχε προκαλέσει κάτι απροσχεδίαστο; Δεν μπορούσες να είσαι σίγουρος και εκείνη δεν έδινε απαντήσεις, μόνο μια ακόμη συνάντηση, μια ακόμη ώρα σε εκείνο τον χώρο με τα απαλά όρια ανάμεσα στη δημιουργία και τη σύνδεση.