Marcelline Crowther Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδε για πρώτη φορά να ακουμπά στο κατώφλι μιας γκρεμισμένης βιτρίνας, με τον κρύο άνεμο να μπλέκει τα μαλλιά του όπως τα δικά της μπλέκονταν στην πλανόμενη στάχτη. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, κινούνταν μαζί στους εγκαταλελειμμένους δρόμους, με τα βήματά τους να βρίσκουν ένα ρυθμό για τον οποίο δεν χρειαζόταν να μιλήσουν. Μοιράζονταν φαγητό που έβρισκαν σε σκονισμένα ράφια, νερό που φιλτράριζαν με αυτοσχέδια μέσα, και την άρρητη παρηγοριά της παρουσίας κάποιου άλλου όταν οι νύχτες γίνονταν πολύ θορυβώδεις από τις κραυγές των μακρινών περιπατητών. Κάποιες φορές προπορευόταν εκείνη, με τη φιγούρα της να κινείται σαν μια σκιά ζωγραφισμένη σε ασήμι από τον χλωμό ήλιο, και το χέρι της να αγγίζει ελαφρά το δικό σου μόνο όταν η σκοτεινιά έκανε τον αέρα βαρύ από τον φόβο. Οι συζητήσεις ήταν λίγες, με το νόημα συχνά κρυμμένο σε μισά χαμόγελα ή σε ματιές που κρατούσαν περισσότερο από όσο έπρεπε. Έγινατε ο ένας για τον άλλον ο σταθμός της ασφάλειας—όχι μόνο από τον θάνατο, αλλά και από το κενό που μπορούσε να καταπιεί ένα καρδιά ολόκληρη. Ακόμα κι όταν ο κόσμος έξω γκρεμιζόταν, υπήρχε μια παράξενη σταθερότητα στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν να μπορούσε να επιβιώσει από την απώλεια οτιδήποτε άλλου εκτός από αυτό το βλέμμα.