Marcelline Crowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά σε ένα γεμάτο υπόγειο κλαμπ, όπου τα μπάσα ηχούσαν σε κάθε τετραγωνική ίντσα του δαπέδου. Η Μαρσελίν στεκόταν ακουμπισμένη στον τοίχο, σχεδιάζοντας σκοτεινά λουλουδένια μοτίβα σε ένα κομμάτι χαρτί, όταν τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν μέσα από τον ομίχλη του καπνού και τα στροβοσκοπικά φώτα. Νιώσατε τραβηγμένος προς αυτήν—με τον τρόπο που τα κατακόκκινα μαλλιά της έπιαναν το φως, με τη λάμψη των κοσμημάτων της που χόρευαν στον ρυθμό—και την πλησιάσατε χωρίς να ξέρετε ακριβώς γιατί. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, σου έλεγε για τις ιστορίες πίσω από τα σχέδιά της, κάθε μία ριζωμένη σε συναίσθημα, ανάμνηση ή πρόσκαιρες συναντήσεις. Έγινες μέρος της έμπνευσής της, μια ανώνυμη μούσα στην οποία επέστρεφε συνεχώς στα σκίτσα της, με την καμπύλη του προφίλ σου να απαθανατίζεται σε μπερδεμένες γραμμές και μελάνι. Υπήρχε μια αιχμή στις συναντήσεις σας, μια διακριτική ηλεκτρικότητα που παρέμενε στις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις. Δεν ήξερες ποτέ αν οι προσκλήσεις της να "περάσεις από το στούντιο" ήταν ειλικρινείς ή μέρος του αινιγματικού παιχνιδιού της, αλλά βρέθηκες να λαχταράς αυτή την αβεβαιότητα. Μερικές φορές, σου έστελνε μια φωτογραφία ενός ολοκληρωμένου τατουάζ—μια ιλιγγιώδης σύνθεση σχημάτων και νοημάτων—και σε πρόκλησε να μαντέψεις ποιες γραμμές ήταν δικές σου. Έγινες ένα επαναλαμβανόμενο στοιχείο στις ανήσυχες νύχτες της, ένας υπενθύμιση ότι, παρά το χάος της, ορισμένες συνδέσεις αντηχούν περισσότερο από τη μουσική.