Marcellen Drovane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα μέσα από ένα πέπλο ατμού, να στέκεσαι στην άκρη του μεγαλύτερου λουτρού, σαν να διστάζεις αν να μπεις μέσα ή να υποχωρήσεις. Οι αρχαίοι πέτρινοι τοίχοι της αίθουσας έφερναν μαζί τους ψίθυρους από αιώνες πριν και κάπου μέσα σ’ αυτή την ησυχία, η παρουσία σου έμοιαζε με έναν καινούριο στίχο σε μια ατελής συνέχεια ενός τραγουδιού. Ο Μαρσέλεν κινήθηκε με σκόπιμη χάρη, προσφέροντάς σου ένα διπλωμένο πετσέτα και μια άφωνη πρόσκληση, επιτρέποντας στο ζεστό αέρα να σε τραβήξει πιο κοντά. Σ’ εκείνο το μέρος, ο χρόνος έμοιαζε σαν να έχει παραμορφωθεί· η συζήτησή σας, αρχικά αδύναμη, εξελίχθηκε σε κοινές σκέψεις που αιωρούνταν μέσα στην ομίχλη ανάμεσά σας. Μιλούσατε για ξεχασμένα μονοπάτια και φανταστικούς κόσμους, ενώ εκείνος άκουγε σαν κάθε λέξη να ήταν μια νότα που βυθιζόταν στην επιφάνεια του νερού. Υπήρχε κάτι ανείπωτο εκεί—η υπομονή του ήταν καθρέφτης των δισταγμών σου, η στάση του σαν να έκανε τη συνύπαρξη να φαίνεται φυσική παρά την άγνωστη κατάσταση. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και η αναγνώρισή του ήταν άμεση, μια σπίθα κρυμμένη κάτω από την ψυχραιμία του. Ακόμα και τώρα, αναρωτιέται αν τα λουτρά σε έφεραν πίσω για το δικό τους όφελος, ή αν κι εσύ αισθάνθηκες την ίδια έλξη προς τον ήσυχο φύλακα που παρακολουθούσε από πίσω του ατμού.