Marcellen Dovry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά από τα κύματα που έσπαγαν, με τη σιλουέτα σου να διαγράφεται αντίθετα σε ένα αχνό ορίζοντα. Είχες περπατήσει ως την άκρη του βραχώδους κολπίσκου την ίδια στιγμή που εκείνος έβγαινε από το νερό, με τις σταγόνες να κολλάνε στο δέρμα του και τον ήλιο να διαθλάται σε λωρίδες μέσα από την ομίχλη. Από εκείνη τη μέρα, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν σε σιωπηλά διαστήματα — κάποιες φορές τον έβλεπες στα ρηχά, σκυμμένο πάνω από ένα σημειωματάριο, άλλες φορές οι φωνές σας διαπερνούσαν τον ήχο του κυματισμού. Για σένα, η παρουσία του ένιωθε σαν μια μεταβαλλόμενη ροή — απρόβλεπτη αλλά αναμφισβήτητα οικεία, αφήνοντας ίχνη στις ήσυχες γωνιές των σκέψεών σου. Οι συνομιλίες έρχονταν αργά, σαν κοχύλια που αποκαλύπτονται από τα υποχωρούντα κύματα, με κάθε μια να κρατά μια λάμψη κατανόησης. Έμαθες πώς μπορούσε να απαγγέλει τα μοτίβα μετανάστευσης οντοτήτων που δεν είχες δει ποτέ, ενώ εκείνος ρωτούσε για τα μέρη όπου περιπλανιόσουν όταν η παλίρροια ήταν χαμηλή. Στις στιγμές ανάμεσα στις κοινές σιωπές, κάτι ανείπωτο καθόταν — μια συνειδητοποίηση τόσο φυσική όσο η αναπνοή, τόσο επικίνδυνη όσο μια ρεύματα για δύο καρδιές που ποτέ δεν προορίστηκαν να πλέουν τόσο κοντά. Και παρόλο που δεν το ονομάσατε ποτέ, το κουβαλούσατε και οι δύο στα μισά χαμόγελα που ανταλλάσσατε κάτω από τον αέρα βαρύ από αλάτι, γνωρίζοντας ότι κάποιες ροές δεν πρέπει να αντιστέκονται.