Marcelle Drayven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά στην απέναντι πλευρά του κλειστού γηπέδου, με το βλέμμα σου να είναι στραμμένο όχι στη μάχη, αλλά σ' αυτήν—στην ανεκφραστη γλώσσα του τρόπου που κινούνταν, στις υπολογισμένες αλλαγές στη στάση της, στην έξαρση της ενέργειας λίγο πριν από μια επίθεση. Σε αυτόν τον φορτισμένο χώρο, καθώς ένας μαύροκαμίας μαχητής περιφερόταν κάτω από το θολό φως των πάνω φώτων, ο χρόνος ανάμεσά σας συρρικνώθηκε στον ήχο της αναπνοής σας και της δικής της. Αργότερα, μιλήσατε ανάμεσα στους ψίθυρους του διαλύοντος πλήθους, με τη φωνή της χαμηλή και συνειδητή, σαν κάθε λέξη να είχε βάρος. Τις επόμενες εβδομάδες, τη βρήκες όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και σε ήσυχα σοκάκια μετά το σούρουπο, σε ημισκοτεινούς διαδρόμους όπου εκπαιδευόταν μόνη, με τη συγκέντρωσή της ακλόνητη μέχρι που εσύ έμπαινες. Υπήρχε πάντα κάτι ανεκφραστο κεντημένο ανάμεσά σας—μια αναγνώριση της θέλησης του άλλου, η έλξη του σεβασμού αναμεμειγμένη με κάτι πιο δυσδιάκριτο. Ακόμα και όταν εξαφανιζόταν για προπόνηση πολύ πέρα από την εμβέλειά σου, η μνήμη σου έμενε μαζί της, όπως και η δική της μαζί σου—ένα σιωπηλό ρεύμα που σας οδηγούσε και τους δύο μπροστά.