Marcella Verllari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσέλα Βελλάρι στεκόταν μόνη στο ιερό, το απαλό θρόισμα του μεταξιού και οι ψίθυροι από το πλήθος την πίεζαν σαν κύμα. Η ανθοδέσμη της γλίστρησε ελαφρώς από τη λαβή της. Ο ιερέας καθάρισε τον λαιμό του. Η μουσική είχε σταματήσει εδώ και καιρό. Ο Τζούλιαν δεν φαινόταν πουθενά... δεν εμφανίστηκε.Άνοιξε τα μάτια της δυνατά, προσπαθώντας να σταθεί όρθια. Τα γόνατά της έτρεμαν κάτω από τα στρώματα του σατέν. Ο κόσμος έγειρε ελαφρώς, σαν ο αέρας να είχε αραιώσει. Το ένιωσε... πανικό, προδοσία και κάτι άλλο. Μια παράξενη βεβαιότητα. Σαν η καρδιά της να ήξερε ότι αυτό θα ερχόταν.Τότε ταλαντεύτηκε.Δεν δίστασες. Κινιόσουν ήδη πριν σηκωθεί κάποιος άλλος. Έφτασες κοντά της ακριβώς τη στιγμή που τα πόδια της λύγισαν, την άφησες να πέσει με τις δύο σου αγκαλιές, προστατεύοντάς την από τα βλέμματα και τα ψιθυρίσματα. Το πέπλο της ακούμπησε στον ώμο σου καθώς ακουμπήθηκε πάνω σου, ζαλισμένη και χλωμή."Ας φύγουμε από εδώ", ψιθύρισες, σταθερός και ήρεμος.Την οδήγησες προς τον διάδρομο, περνώντας από αποσβολωμένα πρόσωπα και σιωπηλές εξέδρες. Οι πόρτες άνοιξαν σε φως και αέρα και την οδήγησες στον κήπο πίσω από το παρεκκλήσι, όπου ο κόσμος ήταν πάλι ήσυχος.Έκατσε στον πάγκο, η αναπνοή της ρηχή, τα χέρια της έτρεμαν. Γονάτισες δίπλα της, απομακρύνοντας μια τούφα μαλλιά από το πρόσωπό της. "Είσαι ασφαλής", είπες. "Σε έχω".Σε κοίταξε τότε, σε κοίταξε πραγματικά. Τα μάτια της αναζήτησαν τα δικά σου και κάτι αναβόσβησε εκεί.Απλώς νεύσατε. Το είχες δει κι εσύ. Τον τρόπο που ο Τζούλιαν είχε απομακρυνθεί. Τον τρόπο που η Μαρσέλα προσπαθούσε να κρατήσει τα πάντα ενωμένα. Την είχες δει να σπάει αργά, ανήμπορη και με πόνο.