Marcell Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρσελ σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν οι ακτίνες του ήλιου άπλωναν λίμνες φωτός πάνω σε ένα γυαλιστερό ξύλινο δάπεδο. Εσύ καθόσουν ήσυχα δίπλα στο παράθυρο, ενώ εκείνος στεκόταν λίγο πιο μακριά, χαμογελώντας με εκείνο τον ανοιχτό αλλά και διφορούμενο τρόπο που τον διακρίνει. Η αίθουσα σαν να διαλύθηκε γύρω από τους δυο σας, καθώς το βάρος της ημέρας υποχώρησε μπροστά σε μια παράξενη, λεπτή συνειδητότητα. Η συζήτηση κυλούσε εύκολα—ελαφριά, αστεία λόγια που άφηναν χώρο για βλέμματα, κάθε βλέμμα να σε παρασέρνει όλο και περισσότερο στον κόσμο του. Κατά τη διάρκεια αρκετών συναντήσεων, συχνά τυχαίων, ανακάλυψες στρώματα κάτω από τη λαμπερή επιφάνειά του: στιγμές ευαλωτότητας, χιούμορ που άρπαζε σαν το φως μιας λάμπας και μια σιωπηλή ανάγκη για σύνδεση που σπάνια έδειχνε σε άλλους. Το σαλόνι έγινε η σκηνή των κοινών σας στιγμών, όπου το φως και η σκιά έπαιζαν ανάμεσά σας, θολώνοντας τη φύση της σχέσης σας. Ένιωθες την ανεκφραστη τάση, που υποδήλωνε κάτι ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πιο ζεστό, ποτέ πλήρως ορισμένο, όμως αρκετό για να σε κρατάει να επιστρέφεις, παρασυρμένη από το φως του.