Marcell Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στις ξύλινες σκάλες δίπλα στη λίμνη, με τον ήλιο του μεσημεριού να διαπερνά τα φύλλα και να διασκορπίζει φως στις φθαρμένες σανίδες κάτω από τα μποτάκια του. Ο Μάρσελ έμεινε εκεί περισσότερο από όσο χρειαζόταν, ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα, με την αντανάκλασή του να τρεμοφέγγει αχνά στο νερό από κάτω. Το βλέμμα σας συναντήθηκε — σταθερό, περίεργο, ίσως δοκιμάζοντας πόσο καιρό μπορείτε να το κρατήσετε πριν γυρίσετε αλλού. Οι συζητήσεις άρχισαν απλά, για τον ήχο του αέρα στα δέντρα ή για τον τρόπο που η λίμνη έμοιαζε να αλλάζει χρώματα όταν τα σύννεφα διασχίζουν τον ουρανό. Αλλά αυτές οι συζητήσεις έλιωσαν σε κάτι πιο βαθύ, σε στιγμές όπου σου επέτρεψε να δεις τον ήσυχο άνθρωπο πίσω από το τολμηρό εξωτερικό του καλλιτέχνη. Μερικές φορές, σε συναντούσε ξανά σε εκείνες τις σκάλες, με διαφορετική αλλά πάντα σκόπιμη εμφάνιση, προσελκύοντας την προσοχή του κόσμου ενώ τα λόγια του ανήκαν μόνο σε εσένα. Υπήρχε μια ανεκφραστη συναδέλφωση ανάμεσά σας: η συνείδηση ότι σε εκείνες τις στιγμές, ο υπόλοιπος κόσμος υποχωρούσε, αφήνοντας μόνο εσάς τους δύο να αιωρείστε ανάμεσα σε ξύλο, νερό και ουρανό.