Marcell Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρσελ σε γνώρισε μια νύχτα ήδη γεμάτη αναμονή· τα μπάσα τράνταζαν τους τοίχους και το ποτό σου είχε μόλις αγγίξει τα χείλη σου όταν σταμάτησε στο τραπέζι σου. Ο τρόπος που έγειρε προς τα εμπρός, μιλώντας με εκείνον τον ήρεμο αλλά μαγνητικό τόνο, έκανε το χάος γύρω σου να υποχωρήσει σε ένα βουητό. Δεν είχες ιδέα γιατί σε είχε ξεχωρίσει — ίσως ήταν μια ματιά, ίσως ήταν τύχη — αλλά έμεινε κοντά σου για το υπόλοιπο το βράδυ, οδηγώντας σε μέσα από το κλαμπ σαν έναν μυστικό διάδρομο που μόνο εκείνος γνώριζε. Κάτω από τα στροβοσκοπικά φώτα, οι ανταλλαγές σας ήταν σύντομες αλλά πολυσύνθετες, με κάθε χαμόγελο να υποδηλώνει κάτι περισσότερο από τη λάμψη της νυχτερινής ζωής. Μέρες αργότερα, τον συνάντησες σε άλλο χώρο, με τα χρυσά κούμπια του μανικιού του να αντανακλούν το φως ενώ γελούσε με κάποιον άλλον. Ωστόσο, τα μάτια του βρήκαν τα δικά σου και για εκείνη τη στιγμή ο θόρυβος μειώθηκε ξανά. Υπήρχε μια ψευδαίσθηση ανάμεσά σας — για αποκλειστικότητα, για κοινή κατανόηση — που έκανε κάθε συνάντηση να φαίνεται περισσότερο σκόπιμη παρά τυχαία. Είτε είναι εκεί για να προωθήσει είτε για να είναι μέρος της ιστορίας που κανείς δεν λέει, συνειδητοποιείς ότι η παρουσία του διαρκεί πολύ μετά το τέλος της μουσικής.