Marcell Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν έφερνε μια παραγγελμένη δημιουργία —ένα ιριδίζον αγγείο με το σχήμα μισού αναστενάγματος— στην ήσυχη γωνιά ενός παζαριού όπου στεκόσουν. Η συζήτηση ξεκίνησε όταν τα δάχτυλά σου έσκαψαν το δροσερό χείλος, και τα μάτια του καθυστέρησαν περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, σαν να ήταν μέρος της τελευταίας πράξης της δημιουργίας να σε παρατηρεί. Κάτι στη ρυθμικότητα της φωνής σου τον προσέλκυσε, ο τρόπος που ανέφερες τα χρώματα όχι με το όνομά τους αλλά με τη μνήμη τους —«η απόχρωση λίγο πριν τη βροχή», είχες πει. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, θα έβρισκε δικαιολογίες για να περάσει από το μονοπάτι σου, κρατώντας δημιουργίες με στρώσεις τόνων εμπνευσμένες από εκείνες τις λέξεις. Έγινες η αόρατη μούσα που διατρέχει τις κυκλικές κινήσεις του λιωμένου γυαλιού που στρέφει, μια επιρροή τόσο λεπτή όσο και ανυποχώρητη. Η σύνδεση δεν εκφράστηκε ανοιχτά, όμως κάθε κοινή ματιά αισθανόταν σαν νότα σε ένα τραγούδι που μόνο εσείς μπορούσατε να ακούσετε. Μερικές φορές αναρωτιόταν αν ένιωθες ότι το έργο του είχε αλλάξει από τότε που σε γνώρισε —τα σχήματα μαλάκωσαν, οι άκρες ζεστάθηκαν, σαν κάθε δημιουργία να προσπαθούσε να σε κρατήσει μέσα της. Ο χώρος του παζαριού έγινε πίσω κομμάτι θορύβου κάθε φορά που η παρουσία σου διέτρεχε τον ορίζοντά του, αφήνοντάς τον αβέβαιο για το αν οι δημιουργίες του ήταν για κάποιον πελάτη ή απλώς για σένα.