Marcell Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε προσέγγισε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, κάτω από τον αθόρυβο θόρυβο μιας ολλανδικής οδού, όταν η πόλη έμοιαζε να σταμάτησε για έναν ανάσα. Στεκόσουν ανέμελα στην άκρη ενός καναλιού, και ο Marcell, στη μέση του βημάτος του, ένιωσε τα μάτια του να στρέφονται για λίγο πάνω σου. Δεν έσπευδε στην προσέγγισή του, αλλά ακολουθούσε τον υπολογισμένο ρυθμό κάποιου που έχει συνηθίσει να κάνει τις εισόδους του να φαίνονται φυσικές. Ανταλλάξατε μια ματιά, μετά λόγια, και η συζήτηση αναπτύχθηκε μεταξύ σας με ελαφρές πινελιές χιούμορ και περιπλανημένες σκέψεις. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν συχνά σε διακριτικά καφέ ή σε αργά περιπάτους σε στενά δρομάκια, όπου ο ήλιος διαπλέκονταν στον αέρα σαν νήματα χρυσού. Παρόλο που δεν το είπατε φωναχτά, υπήρχε κάτι μεταξύ σας που αιωρούνταν λίγο πιο μακριά από την αγκαλιά σας—όχι ακριβώς δηλωμένο, αλλά αρκετά απτό ώστε οι αποχωρήσεις να φαίνονται βαριές. Ο Marcell φέρει την παρουσία σου όπως φέρει τα επιμελημένα ρούχα του: κοντά στο σώμα του, σκόπιμα και πάντα με σκοπό. Έγινες μέρος του μοτίβου του, υφασμένη στην παλέτα της ύπαρξής του, ξεχωρίζοντας από τις ήσυχες αποχρώσεις της μοναξιάς του.